|
|
|
De Zwarte Zak.
Puffend zitten we in de tuin. Vanmorgen was het nog lekker op de fiets richting Wezep, mijn ouderlijk huis, om een bezoekje te brengen vanwege vaderdag, maar nu….. Op de terugweg gutst het zweet van het voorhoofd en fietsend terug, over de ijsselbrug richting Zwolle, is de verleiding moeilijk te weerstaan om een duik te nemen.
Paddy ligt als een tijger lui in de beperkte schaduw die nog in de tuin te vinden is. De temperatuurmeter geeft 31 graden aan en morgen wil het nog warmer worden. Zullen we morgen naar zee gaan? Ja maar wel naar een badplaats zegt Mir, ik heb geen zin in Hoek van Holland of sterker nog de blokkendam. Helaas, er moet dus geschipperd gaan worden en van vissen zal wel weinig komen, ik zie me daar nu niet echt tussen de badgasten staan. Uiteindelijk komt Kijkduin ter sprake en we besluiten om daar heen te gaan. Getij.nl geeft aan dat het om 14.00 uur vloed is en dat schept toch mogelijkheden, de vliegenlat gaat dus mee. Rond 9 uur vertrekken we en de heenreis verloopt spoedig. Het is voor ons de eerste keer dat we hier zijn en ik heb maar een beperkt idee wat we kunnen verwachten.
Om 11 uur zetten we onze eerste stappen in het mulle zand. Het strand ligt al behoorlijk vol en zoals gewoonlijk ligt men hutje mutje. Enigszins gefrustreerd vraag ik Mir waarom men toch elke keer weer massaal en blijkbaar met volle tevredenheid zo op elkaar kan liggen. Daar heb je hem weer zegt ze en ik word gedirigeerd richting een strandstoel. Borsten en slipjes passeren mijn gezichtsveld als er een blik over zee wordt geworpen. Waar ben ik aan begonnen? Links van me krijst een kind en even verderop ligt een oude taart in vol ornaat haar ietwat gerimpelde voorgevel te bruinen. 4 puntige uitstekels met daaraan gekoppeld 2 jonge dames paraderen schuddend over het strand. Ze krijgen aandacht en niet alleen van mij. Na een half uurtje went de omgeving en begin ik me nu echt op de zee te richten. Het strand is zo gek nog niet. Om de 60 meter steken over mijn gehele zichtveld pieren pakweg 30 meter in zee. In de verte zie ik de pier van Scheveningen. Tussen de pieren badderen vele mensen voor de nodige verkoeling. Een pier valt een beetje in niemandsland en wordt redelijk met rust gelaten. Het zeewater staat nog laag als ik mijn vliegenlat optuig. Ik kan me nog herinneren dat de grafiek van de vloedparabool stijl verliep, oftewel het kan elk moment beginnen. Mijn blouse met lange mouwen moet verkomen dat ik niet levend verbrand in deze hitte.
Rond 12 uur loop ik op mijn gympies richting het piertje waar het nog steeds vrij rustig is. Het geluid ebt langzaam weg en zowaar worden de eerste valse worpen gemaakt richting Engeland. Er staat een mooie stroming om het piertje en met een aflandig windje is het eigenlijk beste goed toeven. Veel verwacht ik er niet van, maar dit is in ieder geval beter dan daar op het strand achter me. Even verderop wordt een verloren strandbal met de stroming richting de Atlantische oceaan vervoert. Het wordt vloed en ondertussen sta ik tot mijn knieën in het toch nog wel redelijke koude zeewater op het puntje van de pier. Spartelt daar iets? Iets wits van pakweg 25 cm wordt meegevoerd met de stroming op 10 meter van me vandaan. Het lijkt een niet lang meer levende grote zandspiering of klein zeeforelletje te zijn. Ik volg het visje, die nu bijna levenloos in de oppervlakte hangt. Plotsklaps verschijnt er een schim in het helder water onder het visje, hap slik weg. Zeeeeeeeeebaars! En een flinke ook, krijg nou wat! Dat schept vertrouwen. Snel wordt de clouser omgewisseld voor een grote witte muddler. Minuten verstrijken, vliegen worden steeds sneller verwisselt, maar niets, maar dan ook helemaal niets meer verraad op de aanwezigheid van die prachtige vis. Het zeewater stijgt nu snel ik ben genoodzaakt me te verplaatsen naar ondieper water. De stroming wordt sterker en na nog een zeebaarsje te hebben zien jagen, wordt de strandstoel opgezocht voor een verkoelend flesje water.
Een half uurtje verstrijkt en het zeewater staat zowat op haar hoogste punt. Het strand is nu behoorlijk kleiner, waardoor het nog drukker overkomt. Langs billen, borsten, tanga’s, strings en burka’s probeer ik een glimp op te vangen van de zee. Zie ik daar schitteringen? Ik blijf de plek in de gaten houden en ja hoor even later zie ik daar toch echt vluchtende zandaaltjes door de oppervlakte heen schieten, er wordt gejaagd! Wat kan mij het schelen en daar banjer ik weer over billen, door bierdrinkende jongeren en grinnikende meisjes richting zee, het bewuste piertje, tenminste de palen die erop staan, want het piertje is inmiddels aan de oppervlakte verdwenen. Daar aangekomen zie ik nu echt jagende vis en springende zandaaltjes, niet 1, niet 2, maar meerdere keren. De drijvende lijn in combinatie met een clouser moeten het gaan doen. Bammmmmmmmmm hangen, een zilveren flits in de lucht, overduidelijk geep, gevolgd door het slap hangen van de lijn, jammer gelost. Niet erg want vorige maand zijn er al voldoende gepen in Denemarken gevangen. Het is een leuke vis, maar daar blijft het bij. En weer gaat de lijn, die ditmaal na het landen met een flinke kracht wordt meegesleurd door de stroming, richting Engeland. Er jaagt nu toch wel wat vis, maar vangen ho maar. Ietwat gefrustreerd kijk ik om me heen als ik rechts van me iets zwarts op ongeveer 100 meter afstand zie. Het lijkt op een zwarte vuilniszak en zachtjes mopperend op al die vuilverslindende mensen zwiep ik verder. Even later komt het weer boven, maar nu op 80 meter afstand. Het dobbert met de stroming mee. Ik besluit om mijn drijvende lijn te verwisselen voor een zinkende. Eigenlijk tegen mijn gedachtegang in want ik zie vis jagen. En bij jagende vis, zwiep ik nu eenmaal graag met drijvende lijnen. Enkele minuten later gaat de eerste worp richting de sterke stroomnaad langs het piertje. Tik, daar voelde ik toch echt een aanbeet, zou het dan toch? De 2de worp wordt gemaakt als mijn aandacht wederom naar rechts verplaatst, nu niet op 80 meter maar op 20 meter, dat is geen zwarte zak! Ik kijk om me heen en zie de vele mensen op het strand bezig zijn met hun bezigheden. Een groepje speelt met een bal, enkele meisjes zitten te giechelen, vele gezinnen zijn druk bezig met hun kinderen, een ander groepje zit rustig rond te kijken, sommigen maken een wandeling aan het strand, anderen kijken over het water, maar niemand, maar dan ook helemaal niemand heeft deze zwarte zak gezien. Ik kan me lach niet inhouden en de hengel laat ik voor wat ze is. We hebben oogcontact en ik geef haar een compliment, wat een prachtbeest is zo’n zeehond toch. Ze werpt zich even kortstondig een halve meter uit het water en bekijkt het drukke strand. De voelsprieten steken vooruit en ik begin het echt prachtig te vinden. Dan duikt ze onder. Er jagen nu toch enkele zeebaarzen op 25 meter afstand en nagenietend wordt het zwiepen weer opgepakt. Strip, strip, weer een tik, shit mis, opletten! Snel maar nu geconcentreerd haal ik de lijn binnen voor een 2de worp. Strip, strip en dan schrik ik me echt wezenloos. Een enorme kolk op 5 meter vandaan verschijnt, wat was dat? 5 seconden later kijken 2 ogen me aan alsof ze willen zeggen; ik vind je aardig, maar dit stekkie is voor mij. We kijken elkaar nu 20 seconden aan en zachtjes begin ik te praten, wat een geweldige ervaring is dit. Dan steekt ze haar poten uit het water vouwt ze samen en duikt met een flinke kolk weg. Ik sta perplex en begin me te beseffen wat er gebeurt is. Vanwege de golven die soms tot aan mijn borst rijken heb ik geen camera bij me. En dan komt ze daar weer boven, juist ja, op de stek waar ik vis. Dan weer 10 meter rechts, 50 meter verder in zee, weer terug en dan weer naar links, ik volg het gehele schouwspel en buiten 2 oudere mensen die het nu ook gezien hebben, gaan de badgasten verder met waarmee ze bezig zijn. Niemand zag het, niemand weet wat zich vlakbij heeft plaatsgevonden en morgen staan ze bij ecomare en zeggen ze tegen elkaar, wat zou het toch geweldig zijn als we deze ook eens in de natuur konden zien.
Wat is vliegvissen toch geweldig!
Edwin Kerssies
|
|
