|
|
|
 Over Marsmannetjes, ovm en mooie vrouwen.
Doe mij maar eens een kwak zegt Arno tegen de ober van de Belgische Keizer. En even later staan er een aantal vreemde glazen op onze tafel, die me terug doen denken aan de scheikundelessen van vroeger. Het is druk in het kleine gezellige Zwolse kroegje, waar een groep mooie dames ons gesprek even kortstondig onderbreekt. Daar is dan toch weer die blik, ff donderjagen, zal het met het jachtinstinct te maken hebben?
Enfin daar zitten we dan, de een met vrouw en 2 kinders, de ander een zwangere vrouw en een klein dametje en als laatste een snuiter met een druk eigen bedrijf, een heerlijk wijffie en een donder van een cockerpup. Al snel komen we weer tot de orde van de dag en swingt het gesprek van alledaagsheden, muziek, de instrumenten, vroeger bezochte concerten en festivals naar ons jaarlijks terugkerende vakantie. Herinneringen worden opgehaald van de prum(me), de vele keren aan de fuunse kust, extreem hoge waterstanden aan de kyll in het voorjaar, koukleumen in tentjes, heerlijk vertoeven in deense veel te grote huisjes, met veel te kleine bedden, whisky, bier en wijn, k1 op de Duitse tv in de avonduurtjes na een zware dag aan de fuunse kust, lallende dronkelappen dansend op tafels, brekende vliegenlatten, vastzitten met auto’s op godvergeten wegen en gaandeweg concluderen we dat al brallend op de harde muziek uit de auto we al het nodige hebben meegemaakt, iets wat ze ons niet kunnen afpakken, een warm gevoel. We kijken elkaar aan, het is al weer het 12de jaar dat we er een midweek of weekend op uit gaan. Maar met een zwangere vrouw wordt het wat lastig plannen dit jaar, what to do? Een jaartje overslaan danmaar? Krijg nou wat, Gerhard kijkt bedenkelijk, Arno ronduit zorgwekkend, het gaat me niet lukken vertelt hij ons. En iets wat niet vaak het geval is, gebeurt, het valt stil, rimpels verschijnen, angstige blikken komen te voorschijn.
En wat nu.....weet je wat......als we nu eens.....ik zeg maar wat hoor.....eeuh.....als we nu eens naar ovm gaan? Gewoon 2 daagjes, het is immers toch zo’n tearing eind rijden, als we nu eens een overnachting daar zoeken? Hmm geen gek plan zegt Gerhard, de lach verschijnt, afspraken worden gemaakt het is nog lang onrustig aan de tafel in dat gezellige zwolse kroegje.
Vrij! En daar rent onze cocker langs de milligerplas in de vroege ochtend van vrijdag 21 maart ’08. Ik heb er zin aan, nog even de hond uitlaten en dan richting Gerhard. Een uurtje laten zijn we onderweg. Met de vliegendozen op schoot toeven we langs talloze zwanen in net voorbij hardewijk, het prachtige riviertje bij leusden, de karperput bij nijkerk, richting Rotterdam. De weg loopt voorspoedig, zonder files, hoe is het mogelijk en rond 10 uur passeren we de maasvlakte. Het is voor Gerhard al weer een tijdje geleden dat hij hier is geweest en ik attendeer hem op die machtige garage met 1000den auto’s waar we in onze laatste kilometers voor oostvoorne langs rijden. Het blijft in beweging hier en elke keer komen er weer terminals bij, worden de schepen groter maar dan....eindelijk we zijn er Oostvoorne, machtig, groots, tegenstrijdig, maar vooral uitdagend, 2 dagen hard werken voor een vis, geen zekerheden, ja dat het koud is, dat we hagelbuien kunnen verwachten en dat de windmolens als gekken te keer gaan, wie is er hier nu gek?
Genoten hebben we, de eerste dag enkel wat missers, maar de avond in de ierse pub, zonder ierse muziek, maar wel gezellig druk, maakte al veel goed. Om 1 uur doken we ons bedje in en de volgende ochtend stonden we weer vroeg aan het meer. 2 uur later had Gerhard een uitzettertje, eindelijk en gedurende de dag pakte ik nog 2 mooie vissen. Rond 4 uur, met windkracht 9 vonden we het welletjes. We hebben hagel op onze kop gehad, prachtige luchten gezien, parende zwanen, marsmannetjes op de maasvlakte (likkoe!!!) , knoertharde wind, en toen was daar dan die prachtige forel, met een staart, olala en we hebben er weer een verhaal bij om samen met onze maten in de kroeg nog eens op te proosten, cheers!
Edwin Kerssies
|
|
