|
|
|
OVM, de inleiding.
Dinsdagavond ben ik al druk in de weer. Warme kleren worden gepakt, een dik paar sokken, handschoenen just in case, muts, pet, de laatste vliegen worden gebonden en het vliegvisgerei wordt klaargemaakt, de zeven lat, drijvende en zinkende lijnen, klosjes lijn voor leaders, het ideale borsttasje, het hoofdlampje, de polaroid, de waaduitrusting, bestaande uit een neopreen iets te klein pak, een blauw oud, maar o zo functioneel regenwaadjasje van columbia, en m'n vertrapte waadschoenen, die schreeuwen om vernieuwing. Voor de zekerheid neem ik m'n duikschoentjes mee voor als ze het begeven. Als ik de gemiddelde hedendaagse vliegvisser op het OVM zie lopen, dan zie ik er niet uit. Het lijkt verdorie wel een mode festijn, aangezwengeld door de magazines en het internet. Ach ik doe er zelf ook aan mee. In de tussentijd heeft mijn schat als verrassing een "overlevingspakket" samengesteld. Thermoskan met koffie, broodjes met verschillend beleg, koek, tomaat, mandarijnen en als klap op de vuurpijl een buidelflesje met whiskey, maar je mag er alleen wat van nemen als er een gevangen wordt, zegt ze er snel bij. 'Telt haring ook mee?' vraag ik nog. Maar een nee is het antwoord en mompelend wordt het flesje ook ingepakt. Onrustig en vol spanning val ik uiteindelijk rond middernacht in slaap.
Kwart over vijf gaat de wekker en twintig minuten later toef ik richting het westen. Rond Harderwijk begin ik wakker te worden op "finegans wake", een nummer van een bekend Iers gezelschap. Altijd even kijken of er een glimp kan worden opgevangen van dat prachtige stroompje bij Leusden, het is nog donker en bij Utrecht komen de kriebels, nog iets meer dan een half uur te gaan, Oostvoorne here I come!! De kassen, het Algemeen Dagblad, NRC handelsblad en andere grote gebouwen passeren de revue en dan komen die dampen, petroleum, stinken doet het elke keer weer, een overdadigheid van lichtjes en de spanning begint te lopen, Hoek van Holland, Europoort, Oostvoorne, enkele bruggen, hotel de Beer, een laatste bocht naar rechts, en dan, ik ben een tijd niet geweest, een vernieuwde wegsituatie, op goed geluk pak ik de juiste, de zilte lucht komt me tegemoet bij het opendraaien van het raampje. Oostvoorne is nog in alle rust, de klinkerweg, het leugenbankje en eindelijk is daar dan de parkeerplaats, het kan beginnen!!
Ongeduldig maak ik me klaar, het is ondertussen half acht en de lucht begint langzaam te klaren. Een sigaret wordt opgestoken tijdens de wandeling naar het speeltuintje. Het is zeker niet windstil en mijn vermoeden blijkt de waarheid. Een hevige wind recht op de kop, met flinke golven kletsend tegen de strekdammetjes, de paaltjes van het in het water staande speeltuinonderdeel, zelfs in de binnenbakken. Dit gaat te hard, te hevig en is met de vliegenlat niet te bevissen. Soms wil ik dan nog wel eens de strekdammetjes op gaan om zodoende enigszins met een zijwind nog te kunnen zwiepen, maar met hagel op komst is, ten minste dat vind ik, het teveel van het slechte. Ik besluit om naar de andere kant te gaan en zodoende verstrijkt de tijd, kostbare tijd, want de vis aast met name in de donkere uurtjes, wat later op de dag nog eens goed duidelijk wordt.
Het is licht, donkere wolken pakken zich samen, en de eerste worp schiet naar het strekdammetje. In tegenstelling tot de overkant is het hier heerlijk windstil en staat de wind die er is in de rug. Niet mijn favoriete keuze, maar toch wel lekker zo vroeg in de ochtend. Een zinklijn met een donkere booby moet het gaan doen. De tijd verstrijkt en ik besluit om de doorgang over te steken. Shit er schiet een vis weg, te laat.
Edwin Kerssies
|
|
