|
|
|
Een onvergetelijke dag.
Het zijn
vaak de kleine dingen die het doen.
Soms is het een moment, iets heel kleins, voor een ander veelal
onbegrijpelijk, ze zien het niet, dat hoeft ook niet. Tijdens
het struinen langs de waterkant heb ik al veel van die momenten
mogen beleven. Samen met een vismaat, maar veel vaker alleen.
Herinneringen komen boven als ik dit schrijf, de dag was onvergetelijk.
Het was laat vanmorgen toen ik het bed uitstapte. Mijn liefste
was al bezig met het maken van een heerlijk ontbijtje. De schuifpui
staat open en de zonkracht is ongekend zo het laatste weekend
van oktober. We zitten in een fase van het leven die velen zullen
meemaken, of al meegemaakt hebben. De een hectischer, ingewikkelder
of triester dan de ander. Het is nu een half jaar geleden dat
het bekend is geworden. De vrouw, misschien wel de liefste van
de wereld, zorgt momenteel voor vele van die momenten. Het zijn
vaak de kleine dingen die het doen. De basis, een mooi gevoel,
een gevoel die ik hiervoor niet kende.
Basis
Begonnen op het moment dat je op deze aarde werd gezet. Vorige
week vrijdag is Eva geboren, de eerste dochter van mijn beste
vismaat. Afgelopen vrijdag zijn we op bezoek geweest, wat staat
het allemaal dicht bij elkaar. Het is een prachtbaby. De basis,
in mijn geval gevormd door mijn vader, die me het voetballen
leerde, de geur van het gras, meenam met het zoeken naar kievitseieren,
me de bossen van de veluwe liet kennen en later zijn liefde
voor de bergen met haar kraakheldere stroompjes, machtige roofvogels.
Momenten tijdens het vissen in de kolk bij Zalk, met de pieper
op karper en met krekels op forel blijven me als de dag van
gisteren bij, nu toch al weer zo'n twintig jaar geleden. Ze
komen meer en meer boven. Naast mijn vader staat die prachtige
blonde vrouw, mijn moeder. Wat heb ik veel aan haar te danken.
Wat ben ik blij, dat ze mijn onderdeel van de basis perfect
heeft ingevuld. Tijden veranderen, het leven gaat verder, soms
in sneltreinvaart en dan lijkt ze even stil te staan. Na een
jaar vol tegenstrijdigheden, ziekenhuisbezoeken en vele scans
is een half jaar geleden bekend geworden dat ze ongeneeslijk
ziek is. Zesenvijftig jaar en kanker, de wereld draaide om,
slapeloze nachten volgden en een moeilijke tijd brak aan. Het
vliegvissen stond op een laag pitje. Het koste me tijd om de
boel op orde te zetten, het leven te leren begrijpen en ja ook
daar het vliegvissen in te plaatsen. Want steeds meer is duidelijk
geworden wat voor een belangrijke rol deze rare hobby in mijn
leven heeft ingenomen.
De dag
Tijdens het tikken van het eitje vraag ik Mir of ze er zin in
heeft. Lekker de bossen in zegt ze. Ik heb er ook zin in. Samen
met mijn ouders genieten van die momenten. Een uur later lopen
we met z'n vieren door de bossen van de veluwe. Oranje, rood,
bruin, warme kleuren komen ons tegemoet, paddestoelen langs
de paden, bladeren ritselend door onze voeten en verderop kleurt
de uitgebloeide heide bruinrood in de felle najaarszon. We hebben
lol en genieten van het heerlijke weer. Je zult je misschien
wel afvragen wat dit nu met vliegvissen te maken heeft, waarom?
Nou dat zal ik je trachten uit te leggen, tenminste mijn kant
van de gedachtegang, een gedachtegang waar het vliegvissen een
belangrijke plaats ingenomen heeft, dat is me zo langzamerhand
wel duidelijk geworden.
Vliegvissen
Het geeft je de tijd om na te denken, je bent er even tussen
uit, weg van de dagelijkse beslommeringen. Het leert je die
momenten op te nemen, in volle teugen de natuur op te snuiven,
ervaren, zien en genieten. Met gebruik van basismiddelen in
de polder staan, aan die stromende beek, een prachtige flat
of de almachtige zee. Meer heb je niet nodig, de rest komt op
je pad. Baf en dan is het schrikken, de langverwachte aanbeet
van moeder esox, even heftig en onverwacht als altijd. De adrenaline
kolkt door je lichaam, alles staat even stil. De schapen houden
je aandachtig in de gaten, in de verte loeit een koe en bij
het kabaal, zojuist gemaakt door de prachtige sprong van de
snoek, schiet een klein rietvogeltje weg. Ik moest er nog even
tussenuit na de boswandeling. De laatste uurtjes van de dag
de polder in. Een afsluiting van de dag die ik niet meer vergeten
zal. Iets bijzonders gevangen dan? Nee hoor, de snoek was totaal
niet los, geen enkele aanbeet gezien. Maar er was zoveel meer,
zoveel om over na te denken. De streamer wordt keer op keer
weggezet. Het is na vele jaren een automatisme geworden. Zo
ook de ganzen die al gakkend overvliegen naar zuidelijker oorden,
hun routine. Ik vraag me af of deze temperaturen de jaarlijkse
tocht zal doen veranderen. Het voelt allemaal een beetje vreemd
aan. Twintig graden en dertig oktober, het is raar. Maar zo
gebeuren er meer vreemde zaken, sommige zijn te verklaren, andere
niet. Het vliegvissen gaat door, het vangen is daarentegen eeneens
niet zo belangrijk meer. Daar sta je dan in je eentje, de dag
nog eventjes in je gedachten door te nemen. Ik voel me blij,
in mijn element. Zorgen genoeg, maar gelukkig kan er nog steeds
genoten worden van die momenten. Momenten die het vliegvissen
mij misschien nog wel meer heeft leren begrijpen.
|
|
